Kruispunt: Wie deelt zijn bed, bad en brood?

‘We kunnen niet accepteren dat mensen weggedacht worden.’ Dat zei Herman Kaiser, burgemeester van Arnhem in zijn bijdrage aan de bed-bad en brood discussie. Hij verwoordde daarmee de gevoelens van talloze mensen in Nederland die zich al jarenlang belangeloos inzetten voor illegale vluchtelingen. Lang voordat ‘bed-bad en brood’ een begrip werd, deelden zij al hun bed, bad en brood met uitgeprocedeerde asielzoekers. KRO Kruispunt TV portretteert drie mensen die ons confronteren met de vraag: Wat zou u doen? Uw bed, bad en brood delen?

Frater Ad de Kok (72) woont met vijf medebroeders in een fraterhuis in Udenhout. Al 16 jaar stellen zij de helft van hun huis open voor illegalen. In het huis kunnen ze even op adem komen, in afwachting van een nieuwe procedure of van papieren waarmee ze kunnen terugkeren naar het land van herkomst. ‘ Mensen komen hier vaak binnen als een dood vogeltje, je ziet ze hier opbloeien.’ Vluchtelingen kunnen drie tot zes maanden in het fraterhuis verblijven. Dan hebben ze of alsnog een verblijfsvergunning gekregen of ze moeten terug naar hun vaderland. Frater Ad weet lang niet altijd hoe het ze uiteindelijk vergaat: ‘Van de meesten horen we nooit meer iets.’ Het doet niets af aan de reden waarom hij dit werk doet: ‘Het staat letterlijk in de bijbel, Mattheus 25. Ik was een vreemdeling en Gij hebt mij geherbergd.’ Aan de bed-bad en brood discussie ontbreekt voor Frater Ad de B van Barmhartigheid.’ Er zou een Ministerie van Barmhartigheid moeten komen.’

Henny van de Nagel (75) richtte in 2006 Huize Agnes op. Een opvanghuis voor ongedocumenteerde vrouwen. 125 vrouwen en 95 kinderen vonden er in de loop der jaren  een plekje. Henny stelt ook haar eigen huis open voor vrouwen. ‘Ik heb een kamer over, dus waarom niet?’  Officiele instanties raden het af om illegale vluchtelingen in huis te nemen. Henny:” Je moet er goed over nadenken en je moet een organisatie achter je hebben. Maar je moet ook niet te bang zijn. Veel mensen leven in een klein wereldje, maar je kunt dit gigantische probleem niet alleen aan de overheid overlaten. Het is een verantwoordelijkheid van ons allemaal.’ Henny is niet bang dat ze een opvang zonder einde aanbiedt, als een vrouw bijvoorbeeld niet mag blijven maar ook niet terug wil of kan.’ Uiteindelijk komt er altijd een oplossing’, zegt ze.

Vluchteling Als Naaste. Zo heet de stichting van Kitty van Bussel (61). Een symbolische naam die rechtstreeks terugvoert naar de parabel van de Barmhartige Samaritaan. Van Bussel zet zich al ruim 20 jaar als vrijwilliger in voor uitgeprocedeerde asielzoekers. Ze is er dag en nacht mee bezig, maar ze zou nooit een vluchteling in haar eigen huis opnemen: ’Dat komt veel te dichtbij, er moet enige afstand blijven.’ In plaats daarvan heeft Kitty een oud bankgebouw in Helmond weten te bemachtigen, waar ze zo’n 20 mensen kan opvangen. Eigenhandig vlooit ze hun dossiers na en bekijkt of ze alsnog een verblijfsvergunning kunnen krijgen. Als dat niet het geval is, is Kitty onverbiddelijk:’ Dan begeleiden wij ze net zolang tot ze terug kunnen naar hun eigen land.’

Kruispunt: Wat zou u doen? Uw bed, bad en brood delen? Zondag 17 mei, 23.05 uur op NPO 2.