Kruispunt: Ik heb dementie

Alzheimer verandert veel levens, zowel van de patiënt als de mensen in hun omgeving. Toch is het de kunst om te kijken naar wat mensen nog wel kunnen, ondanks de Alzheimer. In Kruispunt een portret van Alzheimerpatiënten, en hoe zij aankijken tegen deze diagnose. 

Margriet Pullens (79) kreeg in 2013 te horen dat zij aan Alzheimer leed. Ze schrok er niet van, want ze had al het gevoel dat er iets niet goed was met haar hoofd. Eerst dacht ze dat het aan het overlijden van haar man lag, en aan het stoppen van het poppentheater dat ze veertig jaar runde. Toch heeft ze zelf niet door dat ze dement is. En het heeft ook z’n voordelen: ‘als je veel vergeet, zijn er iedere dag weer verrassingen’.

Ans Rutges (70) huilde een jaar na de diagnose. Toen realiseerde ze zich pas echt wat het allemaal teweeg brengt. ‘Ik weet nog dat ik riep: ‘Gelukkig geen dementie’, waarop mijn dochter zei: ’Mam, Alzheimer is een vorm van dementie.’ Er viel toen veel op zijn plek.’

Ans gaat drie keer per week naar een dagopvang. Ze maken uitstapjes, koken en eten samen en ze heeft geleerd met een iPad om te gaan. Die vormt haar visuele geheugen: ‘Hierop staat mijn dagboek met tekst en foto’s. Dat helpt mij om te onthouden hoe mijn dagen eruit hebben gezien, wat ik heb gedaan en met wie.’ Tegenwoordig roep ik vaak. Ik heb de hoofdprijs gewonnen! Want wat is mijn leven rijk geworden sinds deze diagnose.

Aan Henk van Pagée (67) is, net als aan Ans, niet te zien dat hij Alzheimer heeft. Hij rijdt auto, onderneemt fietstochtjes en is een vlotte prater die uitstekend kan verwoorden hoe hij omgaat met zijn ziekte. Ook houdt hij lezingen in het Alzheimercafé en geeft les op scholen. Daar is hij weer even helemaal de leraar die hij was. ‘Het gaat erom dat je jezelf niet als slachtoffer ziet. Je moet eruit halen wat er in zit en je nuttig maken voor anderen. Want als je geheugen afneemt, nemen je uitdagingen toe!’

Kruispunt, zondag 17 april om 23.05 op NPO2